Ne Zaman Yıkılmadım Çalsa

Ne Zaman “Yıkılmadım” Çalsa…

Ne zaman Mahzun Kırmızıgül’den “Yıkılmadım” çalsa, çocukluğum gelir aklıma…
Yıl 2004. Varsak’ın sokaklarında seçim heyecanı var. O yıllar başka yıllardı; saflığın, samimiyetin, mahallenin bir arada olduğu tertemiz günler.
Eski belediyenin oradan Ayanoğlu’nun otobüsü dönüyor, Cumhuriyet Caddesi’nden yukarı doğru geliyor. Hoparlörlerden son ses Yıkılmadım yankılanıyor. Kalabalık coşkulu, yüzler gülüyor. Biz de çocuk aklıyla heyecanla koşuyoruz peşinden. Alkan (nam-ı diğer Gıcık) Bakkal’ın oraya kadar çıkıyoruz, konvoyun kaç kişilik olduğunu saymaya çalışıyoruz.
Bir yandan o otobüs gidiyor, arkasından 3 Yol Market’in oradan başka bir ses yükseliyor. Kazım Bilgili’nin otobüsü bu kez aynı caddeden geliyor. Bu defa Uğur Işılak’tan Haydi Anadolu! çalıyor. Biz koşa koşa aynı yere çıkıyoruz, ellerimizde küçük bayraklar, gözlerimizde merak ve sevinç.
Babam Kazım Bilgili’nin destekçilerindendi, biz de haliyle “Kazımcıydık.” O seçimde Kazım Bilgili 5033 oy aldı, Ayanoğlu 3100 oyda kaldı.
O gün, 13 yaşında bir çocuk olarak ilk defa bir seçim zaferinin ne demek olduğunu orada öğrendim. İnsanların birbirine sarıldığı, havaya bayrakların karıştığı o akşamın görüntüsü hâlâ gözümün önünde.
Bugün geriye dönüp baktığımda fark ediyorum; o yıllar sadece bir seçim değil, bir dönemin temiz ruhuymuş. Ne çıkar hesabı vardı ne öfke… Sadece inanç, dostluk ve samimiyet.
Şimdi her “Yıkılmadım” çaldığında içim bir tuhaf olur. Gözlerim kapanır, o caddeleri, o otobüsleri, babamın yüzündeki gururu, mahallenin gür sesini duyarım.
Varsak’ın o saf, heyecanlı günlerini özlüyorum…
Ne güzel yıllardı, ne güzel insanlar vardı…