Ne Sevdin Ne Vazgeçtin

Ne Sevdin, Ne Vazgeçtin

Ne seviyorum dedin,
ne de sevmiyorum diye yüzüme baktın.
İki kelimeydi aslında kaderim,
ama sen sustun,
ben o suskunluğun içinde
her gün biraz daha eksildim.

Bir adım atsaydın
ya sana koşacaktım
ya da kendimden vazgeçecektim.
Ama sen durdun,
beklettin,
beni bekleyişe mahkûm ettin.
İnsan en çok beklerken yoruluyor,
bunu hiç bilmedin.

Bazen sesin geldi uzaktan,
bazen bir mesajın,
bazen sadece adımı andığın bir an.
Her seferinde kalbim
yeniden inandı,
sen her seferinde
yarım bıraktın.

Ne zaman vazgeçmeye kalksam,
bir bakışın takıldı aklıma.
Ne zaman “tamam” desem,
içimde seninle ilgili
yarım kalmış bir cümle
yeniden başladı.
Ben bu döngüde kayboldum,
sen farkına bile varmadın.

Bir insanı sevip sevmemek arasında
bu kadar uzun süre bırakmak
hangi vicdana sığar?
Ne günahımı söyledin bana,
ne de masumiyetimi kabul ettin.
Yargısız infaz gibiydi bu,
savunmam bile yoktu.

Ben sevilmemeyi öğrendim,
unutulmayı da.
Ama umut verilip
yok sayılmayı
kimse öğretemez insana.
Onu yaşayarak öğrendim,
senin sessizliğinle.

Geceler boyu konuştum kendimle,
“Belki…” dedim,
“Belki bugün…”
Ama her gün,
bir öncekinin tekrarıydı.
Zaman aktı,
ben aynı yerde kaldım.

Senin kararsızlığın
benim hayatımı durdurdu.
Gülüşlerimi askıya aldım,
gelecek planlarımı erteledim.
Sen düşünürken,
ben tükeniyordum.

Ne “git” dedin,
ne de “kal”.
Ama bil ki,
ikisini de söylememek
en ağır vedadır.
Çünkü insan
nereye ait olmadığını bilmeden
yaşayamıyor.

Şimdi içimde bir isyan var,
bağırmak istiyorum
ama sesim bile kırık.
Bu öfke sana değil sadece,
kendime de.
Çünkü ben,
bir cevap uğruna
kendimi çok uzun süre yok saydım.

Artık şunu biliyorum:
Sevgi sessizlik değildir.
Kararsızlık masum değildir.
Ve bekletilen kalpler
zamanla taş kesilir.

Ne seviyorum dedin,
ne sevmiyorum…
Ama ben artık
ikisinin de dışında kaldım.
Bu hikâye senin suskunluğunla başladı,
benim vazgeçişimle bitti.