Söyle Yar Şimdi Ben Ne Edeyim

Bir infaz salonu sessizliği çöktü bu şehre,
Dudaklarımda paslı kelepçe, dilim mühürlü.
Aştığım her patika barikat, geçtiğim her yol uçurum,
İçimde dinmeyen yangınlar, dışımda zemheri…
Söyle yar, şimdi ben ne edeyim?

Gönül tahtım tarumar, umutlarım birer enkaz,
Kendi memleketimde boynu bükük bir mülteciyim.
Zaman avuçlarımdan kayıp giden gazel yaprağı,
Kendi yarama kendim tuz basıp susayım mı öylece?
Söyle yar, şimdi ben ne edeyim?

Sen gittiğin gün gökyüzü unuttu o mavi rengini,
Ömrümce bu ağır, bu amansız nöbeti mi tutayım?
Bıraktığın o izbe yerde ne bir gölge var ne de bir nefes,
Bu kırık kalple, bu derin sızıyla hangi kapıya sığınayım?
Söyle yar, şimdi ben ne edeyim?

Hani o kutsal yeminler, ölüm bile ayıramazdı bizi?
Şimdi iki yabancı gibi yan yana süzülüyor gölgemiz.
Gözlerin gözlerimden sürgün edildiği günden beri,
Seni bu canlı mefere gömüp kaderime mi küşeyim?
Söyle yar, şimdi ben ne edeyim?

Unutmak ne mümkün seni, hangi tabip derman olur,
Bu amansız dertle, bu kor ateşle duman duman mı yanayım?
Gururumu ayaklar altına alıp kapına dayansam,
Yollarına diz çöküp af mı dileyeyim, canımdan mı geçeyim?
Söyle yar, şimdi ben ne edeyim?

Kuşatılmış bir kale misali çaresiz kaldı gençliğim,
Hangi kelimeye tutunsam eksik, hangi dilde haykırsam hezimet…
Bir veda cümlesine kurban giden bu yarım öykümüze,
Mahzen köşelerinde sarhoş bir misal olup mu ağlayayım?
Söyle yar, şimdi ben ne edeyim?

Yüzüme çarpan poyrazlara içimdeki harı gizleyip,
Kendi sokağımda yurtsuz bir gölge gibi kaybolayım mı?
Haykırsam kıyametimi, duyar mı o taş duvarlar,
Bu garip sevdanın cenaze namazını tek başıma mı kılayım?
Söyle yar, şimdi ben ne edeyim?

Ne geriye dönecek mecalim kaldı ne yürüyecek dizim,
Kırıldı vuslatın kalemi, yazıldı ayrılık fermanım.
Ya son bir sözünle çek al beni bu keder kuyusundan,
Ya da çekip vur bu canı, sonsuza dek öylece susayım…
Söyle yar, şimdi ben ne edeyim?