Ne Kadar... Şiiri - Şair Zegan

Bir buğday tarlasını, çekirgenin sevdiği kadar.
Küçük dünyası olanın aşkı, çekirgeden misal.
Tarlada yonca olmak, kaçınılmaz bir kader.
Biçilmek keza, diken olup sevilmemek emsal.

Güzel olmak sana kalmamış ey yaprak.
Doğuştan bir rengin var, ışığa muhtaç.
Eğilen gül dalında aksilikler de olacak.
Seni döküp, yerlerde sürüyecek bu taç.

Anımsarım içemediğim bir bardak suyu.
Şu kuruyan saman besler cümle böceği.
Aşık olduğu zaman süsler çardak kuşu,
Yuvasının etrafını dönerken çekilir göbeciği.

Kabak yaprağında gölgelenen mâr kadar,
Pür-safa olurum yanında yektâ-yı râna.
Derenin sahibi duta gelen şeb-tâb kadar,
Vabeste sevdim seni, ışık değmiş yâr-ı dîdâr.

Şair Zegan