Kaf dağımın gettosundan
çeyrek dönüm mutluluk ihraç ediyorum,
bir şehre benzemiyor ihtiyaçlarım
kemik seslerini yamaçlarda terk ettim
kan tadı baki dilimde, sıfır pozitif, günlerden geldim kurdum bu çiftliği
ehlileşiyorum.
Bir bilmeceyi bilmemek kadar doğalım
bilememek kadar hüzünlü,
unutmak kadar yitirmiş
hatırlamak kadar mutluyum işte.
Kaf dağımın gettosunda
güdülmüşlüğün verdiği tecrübeye yaslıyorum sırtımı,
güdüyorum güdülmüşlüğü...
Kayıt Tarihi : 2.2.2026 23:42:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!