Nazm-ı Ruh Şiiri - İrem Akçay

Geç mi kaldım sana ey ince ruhlum?
Gözlerin harelenmiş, gider gibisin.
Sözlerin susmuş; yoksa vaz mı geçersin?
Sitemine razıyım, yeter ki gönlünden geçeyim.

​Yokluğun alıkoydu beni yaşamdan,
Bir gülümse de yanına geleyim.
Telaşsız başımı göğsüne gömeyim,
Gözlerin bir kez daha baksın gözlerime;
Bahara kavuşan ağaç gibi yeşereyim.
Sevgilim... Şiirim... Özüm...
Bir an aklından geçir,
Sana ömrümü vereyim.

​Uzağının zindanındayım,
Tarumar olmuş bahçemin kıyısındayım.
Vahada son damlasını kaybetmiş
Ölümün sonundayım.
Gurbet kendi evim bana;
Sensiz hazan dolu sıladayım.

​Yok belki de kalbinde hükmüm,
Bu acıya boynumu büktüm.
Ulaşmaz belki de artık sesim;
Aynı yerde yan yana olsak da
Bakışın belki de değmez ruhuma.
Elimi uzatsam belki de tutmazsın,
Teğet geçer diz dize olsak da.
"Sevgilim..." desem belki de duymazsın,
Kalbin kalbimde yansa da...

​Yine de umudu senden öğrendim bir tanem.
Gamzen güneş gibi doğsa kalbime,
Erise buz tutmuş ruhum, sarılsa hemdemine...
Adımı duysam yine sevgi dolu dilinden,
Ne farkım kalır tebessümle ölmüş birinden?

​Şahittir geceler boyu ağlayarak sarıldığım yastığım;
Ödüm kopuyor bağrından sökülürse gönül bağım.

​Odlara attım bu masum sevdayı,
Korumak sandım severken ayrılmayı.
Meğer hançermiş, kesti biçti yaramı;
Ben her gün ateşe verdim acımı.
Yağmurunla gel, dindir yaşımı,
Kızma bana, okşa başımı...
Kollarına sar ayazda kalmışını,
Öp içimdeki yetim yaşımı.
Yeniden yeşile boya sol yanımı,
Sar sinene, bırakma nazlı sevdanı.
Göğüm gittiğinden beridir karlı;
Affet beni, getirelim en güzel yazı.

​Ey sevgilim;
Ben sensiz hiçmişim,
Böylesine soğuk kimmişim...
Yurdumda bile kimsesizmişim.

​Koşsam bütün yolları
Kavuşur mu yine kıtalar?
Gelsem sana sevdam,
Olur mu yine bayram?

​Olur mu göğsünde uyusam,
Göçmeden şu dünyadan?
Gönlünde hâlâ varsa yerim;
Olur mu sevgilim?