Nazlı Yarim Şiiri - Kasım Kobakçı

Hayalini aklımdan çıkarsam, nazlı yarim,
Bağrım kavrulur, derinlerde dikenler batar,
Kifayet etmez, ılık nefesini solumakla,
Özlemle arınsın göğsüm, sineye sar.
*
Sayısız arzunun, izinden koştun meleğim,
Vakit durmadı, ümitlerle taştın meleğim,
Nice düş ülkesinde, tek başımıza kaldık,
Çekilmiş çevrendeki yarenler, ürkersin canım.
*
Söz meclisinin aşıkları, feryat diler,
Hüzzam makamını işitenler, derman diler,
Bir neyzen misali üfleyeceksin, ömrüme sanırım,
Ömrüm ise, örtünecek bir tül arar.
*
Bin türlü efsanenin, özüne aktı cismim,
Üryan kalsın artık, şuurum ve cismim,
Aldanma, o kederli sinenin türküsüne,
Uykusuz vakitlerden damıtılan, türkü benim.
*
Sokakların ıssızlığına, karışır nefesim,
Tükenir feri gözlerimin, kısılır sesim,
Sabahı zor bulan, o saatler şahidimdir,
Duvarlara çarpan, o sessiz çığlık benim.
*
Yıldızlar teker teker, terk ederken göğü,
Karanlık yutar her hevesi, her övgüyü,
Bitkin düşmüş umutların, son kalesinde,
Yastığa düşen, o ağır baş benim.
*
Mumluğun alevi titrerken, son demlerde,
Kaybolur giderim, bilinmez alemlerde,
Sorma, bu bitkin halin sebebi ne diye,
Ağaran tan yerinde, sızlayan o iz benim.