Beni hayata küstürdüler,ruhsuzlar ruhumu bölüştüler...
Akbaba gibi bedenime üşüştüler,nazlı gülüm seni tanıyıncaya dek...
Umut tarlamı çürüttüler,ben ağlarken hep gülüştüler...
Acımı paylaşırken benle küsüştüler,nazlı gülüm seni tanıyıncaya dek..
Güneş yok hayat hep sindan oldu bana,kalbim hep kanardı yüreğim yana yana,gülerdim ama gözyaşlarım içime aka aka,nazlı gülüm seni tanıyıncaya dek....sebepsiz nefes alır dünyaya boş gözlerle bakardım,ağlayan küçük bir çocuğun göz yaşı gibi hiç durmadan akardım,hayata nemli gözlerle bakardım,nazlı gülümü tanıyıncaya dek...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta