Nazif Ünsal Şiirleri - Şair Nazif Ünsal

Hadi güzel bir şeye başla;
Özelikle hiç denemediğin,
Şiir yaz, doğayı dinle veya
Doğayı oku,
Uçamayan kuşa,
Açamayan goncaya,

Gül bebek gülsene bize
Yabani ve yabancıyız güle ve gülmeye
Sahte ve riyakarca akla ziyan gülen çok
Bebek gibi güle seza gülenimiz yok
Gülmeyi unuttuk hüzün durağımız
Gülüver gül ki güller açsın bizde

Yine açmış,
İlkbaharı İlkbahar yapan,
Gözlerinin haresini çizen,
Yüreğine benzeyen ve
Kokusunu alamadan,
Döndüğüm, dağ çiçekleri.

Heyacanın da üzerinde
Heyacan sarmiştı bir zaman
Dayanması namümkündü
Tek çıkar yolu vardı
O heyacanla hemhal olmak
O heyacanı sarmak

Karanlığın merhaba dediği hımbıl vefasıza
Selamını almayacağını bildiği korkağa
Cesaretle hiç kimseyi umursamadan
Hişt hişt neaber

Seherin kuşlarla bir olup oynaştığında

Kışa nazenin bir İlkbahar öğlesi,
Lacivert giysinde penceremizdeki,
Aşkın habercisi işkilli serçe.
Etrafını flu beyaz buluttan,
İlkbahar çiçekleri sarmıştı.
Sarı saçlarının hazin gölgesinde,

Fikrini tahakküm altına vermez
Şüphecidir, sorar, sorgular, akleder
İrfanı hür, fikri hür, vicdanı hür
Bu yolda inadına insan ve özgür
Ayağına lal zincirlerle zindana girsede

Gecenin garipliği vurmuş seher vaktine
Cırlavuklara teslim gecenin dinginliği
Bülbül serçe ötüşü firari gülden çiçekten
Her gecenin sabahı olduğunu bilmeden

Gül yitirmez hasbiliğini gül kalmak için bülbüle

Kilitleye bildiğin kadar kilitle sen
Kilitler üstüne kilitler vur sen
Ezelde benı ruhunda kilitledin sen
Sevgiyye çözüm kilidin anahtarı sen

Sanmama ki yeni kilitli değilim ben

O berrak Seyhan Nehri,
O hayat suyu Ceyhan Nehri,
Doğarlardı görenlerin,
Yüreğinde her damlası;
Kıyılarında dal dal,
Salınırdı yar gibi.