Nazargah-ı İlahi Şiiri - Elif Ece Dogan

Gözlerde görmek kendini;
benliğini, hatalarını, sevinçlerini…

Gördüğü herkesin gözlerinde ışıldamanın
yansımasından ibaret bir yaşam.

Yaşamın aslı solup gitmekte iken,
yansımasını parlatma derd ü gayreti…

Bu derdin etrafında tükenirken bir ömür,
kendi gözlerinden bakamamak hiç

Ne acı bir körlük…

Halbuki sana bahşedilmiş iki göz;
senin için yaratılan bu koca evreni seyreylemen için
verilmiş iki büyük hazine

Olacakken kudretli şahı bu hazinenin,
başkalarının gözlerinden kendini seyreylemek suretiyle
dönüşülmüş bir dilenciye

Cebinde taşırken elmasları,
önüne atılacak iki akçeye
kul köle olmuş insan

Başkalarının gözlerinden yaşamak bir ömrü…
Heyhat, ne kadar acı

Nasıl kurtulur insan?
Nasıl döner özüne,
nasıl görebilir kendini?

Kendini görebilmek
ne büyük bir hazine…

Kalp, nazargâh-ı İlâhî iken;
Yaradan yoklarken kalbini her dem,
bir an bile orada olamamak…

Koşturmak biteviye
hercai kalplerin,
fani gözlerin peşi sıra

Oysa durup da bir kez
kendi gözlerinden baksa kendine,

Belki anlardı;

Aradığı, gelip geçici bir yansıma değil,
yıllardır bulunmayı,
hissedilmeyi bekleyen özüydü

Beklediği bir yabancı bakış değil,
kendine dönüşündü

Ve sen insan,
bir gün rastlarsan eğer kendi gözlerine,
orada kalabilme cesaretini göster.

Bunca yıl aradığını bulduğunda
çok geç olmasın…

Zira ömür kısa,
gönül nazargâh,
ve insan kendine geç kalınca
en çok kendi gözlerinde mahcup olur

17 Mayıs 2026