Zamanı kalmadı çorak topraklarımın
Yeniden yeşermeye, yiğitler yetiştirmeye.
Zaman, mekân, toprak, su, güneş;
Hepsi de bu tükenmiş umudumun birer parçalarıdır.
Bir daha o anı görür müyüm?
Öyle bir yer de yeşermeye istekli bir toprak,
Onu bekleyen su, güneş...
Elbette nasırlaşmak isteyen ellerde olmalı.
Yoksa nasıl yaşanabilir ki
O insanlık kadar kutsal olan aşk.?
Kayıt Tarihi : 14.06.2026 18:48:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!