Nasip Şiiri - Yenici Şair

Bazen hayatımızda birine karşı derin duygular besleriz. O insanın varlığı bile içimizde bir şeyleri değiştirir. Belki uzun uzun peşinden koşmayız, belki duygularımızı açıkça anlatmayız; ama içimizde sessizce büyüttüğümüz bir ihtimal vardır. Bir gün yolların birleşebileceği ihtimali. Fakat hayat her zaman duygularımızın yönünde ilerlemez. Zaman geçtikçe bazı insanların hayatlarının bizden farklı yönlere aktığını görürüz. Onların seçimleri, hayalleri ve yolları başka yerlere uzanır. İşte şiir tam da bu fark ediş anında doğuyor. “Nafiledir çabam belki” derken büyük bir mücadelenin boşa çıkmasından değil, insanın kendi içinde kurduğu ihtimallerin gerçekleşmemesinden söz ediliyor. “Yazgımın bana el verdiği kadarsam” ise her şeyin bizim isteğimizle şekillenmediğini kabul etmek anlamına geliyor. Şiirdeki hüzün, bir insanı elde edememekten değil; o insanla paylaşılabileceği düşünülen geleceğin hiçbir zaman yaşanamayacağını anlamaktan kaynaklanıyor. “O eski şarkılar, başka bir kulakta çalacak” dizesi de bunu anlatıyor: Bir zamanlar aynı duygularla anlam yüklenen şeyler, hayatın başka hikâyelerinde yaşamaya devam edecek. Bu yüzden şiirin özü, karşılıksız aşktan çok, insanın gerçekleşmeyen bir ihtimali ve ulaşamadığı bir yakınlığı kabullenmesidir. Bazı insanlar hayatımızda iz bırakır; fakat her iz, birlikte yürünecek bir yol anlamına gelmez.