Nasıl mı sevdim seni Şiiri - İlyas Kunt 3

Nasıl mı sevdim seni...

Ne kadar uzakta olursan ol; en fazla gözüm görmez kokunu duyamam.
Sırf bu yüzden daha çok özlerdim, daha çok gelirdin aklıma, daha başka bir türlü severdim seni anlayacağın senden vazgeçmeyi hiçbir an düşünmedim...
Bir gün bile mümkün değil, bir an bile değildi...

Ben her zaman sevmenin yeteceğini düşünürdüm.
Sana çok sevmenin yetemediği yerden yazıyorum.
Ve öğrendim ki güzel sevmek hiçbir şeye yetmiyormuş.
Bunu bana güzel sevdiğim biri öğretti.

Benden sonra olacakları söyleyeyim mi sana? Evet, belki birini seversin, sevebilirsin; hakkındır.
Onunla da aynı hayalleri kurabilirsin, hatta gerçekleştirebilirsin.
Ona da hediyeler alır, mutlu edersin.
Günaydın mesajları atarsın, onu da en az benim kadar seversin.
Onunla da kavga edersin, özür dilersin, çok mutlu olabilirsiniz.
Ama sana bilmediğin bir gerçeği söyleyeyim mi?
Mutluluk uzun sürmüyor.
Belki defalarca kavga edip ayrılacaksınız ve sen artık bu durumdan sıkılacaksın.
Beni onunla kıyaslamaya başlayacaksın.
"O böyle yapmazdı." diyeceksin.

Yavaş yavaş ondan soğuduğunu fark edeceksin.
Eskiden aklına bile gelmeyen ben, artık her gün zihnini kemiriyor olacağım.
Yavaş yavaş pişman olacaksın, beni özlemeye başlayacaksın.
Ve bir şey daha söyleyeyim mi?
Birini yeniden tanımaya, sevmeye hiç gerek olmadığını fark edeceksin.

Ne zaman anlayacaksın biliyor musun?
Hayatın boyunca ,benim gibi saf ve temiz duygularla sevilmediğini hissettiğinde.
O kadar kırıcı laflarına rağmen hiç kimse yanında durmadığında anlayacaksın.
Elbet anlayacaksın değerimi...

Ben ise bıraktığın yerde olmayacağım.
Ama sen çok arayacaksın.
Ölene dek yalnız yaşamayı isteyecek kadar incittin beni...
Oysa, ölene kadar sevebilirdim seni eğer biraz yardım etseydin bana..."

Gurursuz ya da takıntılı değildim,
sen benim için; yıllardır sevip,
aylarca beklediğim,
her şeyin ilkini yaşadığım,
nasibim olsun diye ağlayarak dua ettiğim, ağlayarak uyuyakaldığım gecemdin.
Oysa ki ben seninle imkansız da olsa mutsuzluğa da vardım.
Yokluğa da razıydım, uzak durmam gerektiğini bilsem bile.
Yeter ki benimle ol, beni bırakma istedim...
Sen; aklım ve kalbim arasında kalan, en güzel çaresizliğimdin...

Ancak senin sevdikçe gidesin vardı istedikçe uzaklaşıyor dun benden...
Bana hayal kurmayı öğrettin sen.
Bir insan daha ne kadar yakından dokunabilirki?
Artık kal dememi bekleme, gözlerin her şeyi söyledi bana...
Olur da bir gün karşıma geçip, "affet beni" diyecek olursan,
nasıl gittiğini hatırla...
Ama lütfen ben dönersem bile sen bir daha dönme bana olur mu?
Seni bir sabah güneşiyle unutamadım belki ama seni en çok sevdiğim yere,
çaldığın kalbimin derinlerine gömdüm...