Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
YORUMLAYAN:
Aslan BAYKARA EKLENDİĞİ TARİH:
05.08.2006 - 22:34:27
Yüreğe dökülen kelimeler ister şiir ister nesir olsun, adresine ulaşmıştır zaten.tebrik ederim Hocam, sevgiyle kalınız
YORUMLAYAN:
İsmail Adil Şahin EKLENDİĞİ TARİH:
05.08.2006 - 19:37:11
Bu düz yazı değil, şiir.Hem de en hasından.Şırıl şırıl ama, yanık türküler gibi.Döndüm bir daha, bir daha okudum.Geçtiği yerleri yaktı geçti.Siz var olan içli duygularınızı düz yazı diye sunsanız da ben şiir diye okurum.
İşte böyle sanat yazıları özlüyordum kaç zamandır, burada buldum.Paylaştığınız için teşekkürler.
Seven yüreğinize saygılar
YORUMLAYAN:
Betül ÖVÜNÇ EKLENDİĞİ TARİH:
05.08.2006 - 07:44:55
Biliyor musun, seni sessizliğinde de sevdim ben, yokluğunda da sevdim..
`Beni sevmek zordur yazgım.` deyişinde de `Aşk yok` dediğinde de hep...hep sevdim ben.
ŞİİR TADINDA BİR YAZI...
KUTLUYORUM CAN
YALGUZAK
YORUMLAYAN:
yavuz/gibi EKLENDİĞİ TARİH:
05.07.2006 - 02:36:22
tebrikler hocam .
herkesin şiiri ;herkes adına yazılana , kendi adıma teşekkürler ...
YORUMLAYAN:
mehmed ferhat EKLENDİĞİ TARİH:
05.07.2006 - 01:57:39
hocam ,
kelimeler tohum ,
heceler gıda. mısralar toprak olmuş .. çiçek gibi şiir..
tebrikler,
saygılar vesselam.
Düşler yakar en çok insanı. Tebrikler
aşk, bir uçurum çiçeğidir bir dokundumu parmak uçlarını
esir alır tüm benliğini
dirhem dirhem öldürür.
sevgiler..
sen diye inlerim de
sus derim..sus..
aşk çiçeğini ezip geçen,
sana mı acır..
sus...
Susmak en iyisi... Küllenen ateşi yakana, gönül yarasına yeniden dokunana ama o gönülden bir şey anlamayana....
Tebrikler
Sevgimle
Şiirinizi okumadım serap Hoca
Harf harf ,Kelime kelime ,cümle cümle yaşadım.
Ne hakkın vardı gözlerimi doldurmaya
Ne hakkın vardı dokunmaya gönül yarasına
Ne hakkın vardı küllenen ateşi yakmaya
Ne hakkın vardı böyle güzel bir şiir yazmaya
Yüreğine sağlık diyorum..Başka bir şey demiyorum....
Not:Resimler ve Müzik Çok güzel uyum sağlamış.
Şiirin anlamını dahada vurguluyor.
::::::::::::::::::::Cemal Şimşek.
Sevmek değer vermek ve kendinde bulmak duyguların en kutsalıdır daha doğrusu yaşamın efendisidir....Keşke her gönül sevmeyi sevilmeyi gönlünde hissedip kıymetini bilseydi ama yaşam bu ve bu yaşam ağacında sarı yaprakların olduğunu unutmayalım..Gönül dolusu şiirinizi kutluyorum....Sonsuz sevgi ve saygılarımla.....atıl kesmen
İshak o kadar haklı ki...
inanın söyleyecek söz bulamıyorum..
hani 'nutkum tutuldu!..' derler ya: işte öyle bir şey...
ve kendimden de çok şey buldum içinde şiirinizin Serap Hoca' m...
buruktunuz;
burktunuz...
Offfffffff ki of.Yüreğine saglık Serap hocam.Yüreğimizde hissettik.Duygular böyle güzel aktarılır ve okuyucu kendini içinde bulursa şair görevini yapmıştır.Selam ve saygılarımla.
Güzel bir aşk şiiri okudum.Yüreğine sağlık.Galiba aşkı aşk yapan da ölesiye sevmek ve ondan asla vazgeçmemek...Neriman ARAS
Bu şiir ile ilgili 11 tane yorum bulunmakta