Nasıl Dayandın Ya Resulullah

NASIL DAYANDIN YA RESULALLAH

Taif’in taşları inerken nur yüzüne, kan doldu gözlerin,
Gökler feryat etti de, hiç duyulmadı senin gizli sitemin.
Yaralı ayağınla yürürken yollarda, melekler sana ağladı,
Nasıl dayandın Ya Resulullah, bu dünya yüreğini nasıl dağladı?

​Bir bir toprağa verdin, o mis kokulu evlatlarını ellerinle,
Hangi baba dayanır buna, hangi yürek yanar senin derdinle?
Hatice’n gidince sığındığın o kapılar yüzüne tek tek kapandı,
Nasıl dayandın Ya Resulullah, o an sanki bütün cihan yandı.

​Açlıktan karnına taş bağlayıp, gece secdede boyun büktün,
Bizim günahımız ağırdı, Sen o yükü omuzlarında tek başına çektin.
Sana "yetim" dediler, hor gördüler, üzerine kirli eller uzandı,
Nasıl dayandın Ya Resulullah, o sabrın karşısında felek utandı.

​Son nefesinde bile "Ümmetim!" dedin, dudakların titredi sızıdan,
Biz ise vazgeçtik senden, koptuk o şefkatli, nurlu yazıdan.
Şimdi mahşer günü hangi yüzle çıkarız senin o mahzun yanına,
Nasıl dayandın Ya Resulullah, bu kadar vefasızlığın ortasında

Mahşer günü kurulunca mizan, her can kendi derdine düşerken,
Sen yine "Ümmetim!" diyeceksin, biz mahcubiyetten ölüp giderken.
Bu kadar cefaya, bunca vefasızlığa rağmen bizi terk etmedin ya,
Nasıl dayandın Ya Resulullah, bu taş kalpli, yalan dünyaya?

Söz: Gökhan Öztürk