Oyuncular değişir sahnede,
Film hep aynı, dekor aynı.
Hayat; bitmeyen bir tekrarın sancısı...
Mücadele edersin,
Sistemin dişlilerine alışırken.
Bir narkoz sızar damarlarına adeta;
Beynin uyuşur,
Zamanın nabzı kesilir,
Mekân silinir zihninden, yerini unutursun.
Durursun öylece...
Düşüncenin kuyusunda boğulurken,
Neyi beklediğini bilmeden beklersin.
Bilmeden düşersin bir ateşin içine,
Bilmeden yürürsün o karanlık yolları.
Ve nihayetinde,
Belki de bilmeden yok olursun...
Sen busun.
Özgür Mutlu
Kayıt Tarihi : 2.05.2026 19:20:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Oyun Oyuncular değişir, Film hep aynıdır. Hayat hep aynı... Mücadele edersin, Sisteme uyum sağlarken. Narkoz gibidir adeta; Beynin uyuşur da Zamandan bihaber, Yerini dahi unutursun. Durursun... Düşünür, düşünür... Beklersin neyi beklediğini bilmeden. Bilmeden aşık olursun, Bilmeden yol alırsın, Belki de bilmeden yok olursun. Sen busun.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!