Nankörlük Senfonisi Şiiri - Fatma Soylu

Kaderin kalemi siyahı seçti
‎Benden başkasını görmeseydin sen
‎Koca bir ömür işte  böyle geçti
‎Keşke hayatıma girmeseydin sen
‎
‎Hasretin zehrini ömrüme serdin
‎Bana bu dünyada bin çile verdin
‎Sonra da en büyük murada erdin
‎Şu bağrımı böyle yarmasaydın sen
‎
‎Ateşten gömlekle kuşattın canı
‎Hicranın narıyla yaktın bu teni
‎Sildin mi kalbinden o eski beni?
‎Yaramı yalandan sarmasaydın sen
‎
‎Yolların tozuna savrulan külüm
‎Vuslatın ucunda görünür ölüm
‎Bize mi ayrılık, bize mi zulüm
‎Tuz basıp içimi burmasaydın sen
‎
‎Sana en masum hislerle gelmiştim
‎Akan yaşlarına ortak olmuştum
‎Ben seni dünyada tek dal bilmiştim
‎Dalımı kökünden kırmasaydın sen
‎
‎Ask tufanında, sığındığın yardım
‎Kanayan bağrını canımla sardım.
‎Herkes kaçınca sadece ben vardım
‎Sırtımdan hançeri vurmasaydın sen
‎
‎Düştüğün o yerde, uzanan eldim
‎Herkes ağlatırken seninle güldüm.
‎Çağırmadın ama,  yine de geldim
‎Gönlümü boş yere yormasaydın sen.
‎
‎Her yanın kor iken ben sana buzdum
‎Çözülmez dertleri sabırla çözdüm
‎Sükutundan bile bin anlam süzdüm
‎Gözlerinle kefen örmeseydin sen
‎
‎Sinemde  sızlayan eski yarasın
‎Dilerim Mevla’dan derman arasın
‎Herkese ak,bir bana mı karasın?
‎Ele gül, bana kül sermeseydin sen.
‎
‎