Nankör insan Şiiri - Agâh Tövbekâr

Dünyanın en ucuz şeyi nedir bilir misin?
Bir insanın kalbini kırıp hiçbir şey olmamış gibi yaşamaya devam etmesidir…
Çünkü bazı insanlar,
ekmeğin kıymetini bilir de
kendini sevenin kıymetini bilmez…
Ben seni öyle böyle sevmedim,
geceyi sabaha bağlayan dualar gibi sevdim.
Bir sigaranın dumanında adını,
bir şarkının en kırık yerinde yüzünü aradım.
Sen ise en güzel hislerimi
cebinde buruşturulmuş bir kâğıt gibi taşıdın.
Dünyanın en ucuz şeyi insanmış meğer…
Hele bir de nankörse,
sana verdiği acıyı bile inkâr ediyor.
Sen onun için uykusuz kalırsın,
o başkasına “iyi geceler” yazar.
Sen onun üzülmesine dayanamazsın,
o sen ağlarken başka kahkahalara karışır.
Ben sevgiyi emek sandım,
o ise gelip geçici heves…
Ben “kal” dedikçe
o gitmenin provasını yapmış içinden.
Bir insan nasıl bu kadar değişebilir diye düşündüm,
sonra anladım…
Bazıları seni kaybetmeden önce değil,
kaybettikten sonra seviyor.
Şimdi soruyorlar bana:
“Neden bu kadar sustun?”
Ne diyeyim?
İnsan bazen konuşacak değil,
yıkılacak bir omuz arıyor.
Ama en kötüsü ne biliyor musun?
Yıkıldığın kişiye sarılamamak…
Bir zamanlar sesini duyunca
dünyanın bütün yükü hafifliyordu.
Şimdi adını duyunca
içimde cam kırıkları yürüyor sanki.
Sen gittin diye değil…
Beni hiç anlamadan gittin diye canım yanıyor.
Nankör insanın sevgisi de yarımdır zaten.
İşine geldiğinde sever,
canı sıkıldığında unutur.
Sana “değerlim” der
ama seni en değersiz hissettiren yine odur.
Bir mesajına dünyaları sığdırırsın,
o sana iki kelimeyi çok görür.
Ben seni kaybetmedim aslında…
Kendine rağmen seven son insanı kaybettin sen.
Bir gün herkes gider,
ama bazı insanların yokluğu
ömür boyu içeride kalır.
Şimdi geceleri içimden sadece şu geçiyor:
“Allah kimseyi,
kendi değerini bilmeyen birine denk getirmesin…”
Çünkü dünyanın en ucuz şeyi gerçekten de
nankör insanmış…
Ve en pahalı bedeli de
onu gerçekten sevenler ödüyormuş…

Tarih:01/08/2024
Agah tovbekar
Kayıt:03/05/2026