Önceleri kolları ateşten bir tahtırevandı gönül .
Öyle olduğu yerde dururdu da,
Kimsecikler cesaret edemezdi dokunmaya.
Şimdi sırf sen gel diye söndürdüm ateşlerimi,
Hafızamı kaybettirecek acılarla, sancılarla.
Alıp götür beni ahu gözlüm gönül tahtına,
O içimi yakıp kavuran bakışlarla, inatla.
Çiçekli badem ağaçlarını unut.
Değmez,
bu bahiste
geri gelmesi mümkün olmayan hatırlanmamalı.
Islak saclarını güneşte kurut:
olgun meyvelerin baygınlığıyla pırıldasın
Devamını Oku
Değmez,
bu bahiste
geri gelmesi mümkün olmayan hatırlanmamalı.
Islak saclarını güneşte kurut:
olgun meyvelerin baygınlığıyla pırıldasın




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta