Namerde bel bağlama Şiiri - Birkan Demirci

Namerde bel bağlama, ipi çürük olur,
Darda bırakır seni, yüzü dönük olur.
Gün gelir sırtındaki yükü ağır bulur,
Yolda bırakır seni , selamı soğuk olur.

Yiğidin gölgesi dar günde belli olur,
Sözünü tartar, ekmeğini bölüşür.
Namert menfaatte diz çöküpte övünür,
İş ciddiye binince kaybolup gidişir.

Dostu dara düşmeden tanı bu dünyada,
Gülüşe aldanma, bak duruşuna, adaba.
Namertle yürüyen düşer ilk virajda,
Adam olana yaslan, dimdik kalsın ayakta.