Nakkaş
zaman
taş duvarlar çiziyor resmimize
puslu dağ başları ve sahipsiz mezarlar
utanıyor toprak
su
rüzgar utanıyor sessizliğinden
üstü sarı yapraklarla örtülü sabahların
en kanamış noktasında duruyor an
bütün fotoğraflar siyah beyaz nostalji
ey umut
sen ey baş kaldıran efsane
topla künyelerimizi düştüğümüz güneşlerden
ondörtnisanikibinonaltı&istanbul
Nazan YinançKayıt Tarihi : 14.4.2016 22:46:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Yüzümü boya isterim tan kızıllığıyla
Sabah yeli tanısın diye birtek beni...
Karanlık bastı her yanı...
Yine hüsran, yine hicran...
Gözyaşı...
Perdeler kalktı...
Utanıldı...
Aynalar kırıldı...
Kanattı !
Hayaller suya düştü...
Geride bir tek umut kaldı...
Güzel şiir
Tebrikler
Düştüğümüz güneşlerde bozardıktan sonra fark edilen yanılgılarımız
Yeniden boyanmak için tekrar tekrar düştüğümüz
Engin zengin yüreğine hürmetlerimle
Mısralarında kaldım bir süre yanılgılarla
fotoğraf
eskiyen yanına yapışır hatıralar
gülümseyen suretleri
çitileyerek göçebe yaşar!
rüzgarından hâla hiçbir iz yok
düştüğüm güneşin kıyısındayım.
toprak acıyor
benden dökülen su, yerçekimli!
ey yurtsuz nakkaş
ayak ucunda kıvranmaya hazır
paragrafların doğurduğu künye ...
TÜM YORUMLAR (57)