Nakit Midir Vakit? Şiiri - Ersin Kurt

O dönem benim elimdeydi
Dünyamın ipleri
Kâh göğe uçurtma salar,
Kâh yerde kukla oynatırdım

Dijitale yer yoktu henüz
Saklambaç evreninde
Her şey,
Evresini bekliyordu kozasında.

Kanımca küçücüktü karıncalar
Antenleri cılızdı,
Gözleri bebeksiz,
Bilekleri pek ince...

Bisikletim vardı sonra...
Yokuşları çıkar,
İnerdi tepeleri
O bisiklet ki; yorulmasam
Ülkeleri aşardım fikrimce

Tecrübelerimle büyüyor,
Hislerimle görüyor,
Yanlışlarımla örüyorken yaşam ağımı
Özgürlüğün ve özgünlüğün
Güzelim kıymetini ıskalıyordum

Bir menzil vardı
Gitmeye ayak dirediğim
Soyut bir zaman.
Annemin ilmek ilmek ördüğü
Adına ''büyümek'' dediği, bir an...

Saatler delice aktı ve tükendi çare
Yazık ki artık o melun safhadaydım
İşim ve aşım vardı,
Eşim olmuştu
Benden üç yaş küçük bir kadın
Babam durmaksızın
Kulağına kurşunlar sıktı
Kör şeytanın

Avaneler kayığımın küreklerini
Çekmeye üşenirken
Avareliği isteksizce kardeşime devrettim
Mantıkla el sıkıştım, yüzeysel

Oysa biliyordum her şeyi,
Adım gibi biliyordum
Allah'ın varlığını,
Konar göçerliğimi...
Biliyordum yaşıma ait rakamların
Sonsuza dek devam etmeyeceğini
Ama sandım ki hep
Vakit daha çok erken.

Ah!
Bu günkü aklım olsa
Asla karalamazdım okul sıralarını
Kalplerini yaralamazdım güzel kızların
Hudutlarımı yok sayar,
Devamsızlıklar yapmazdım
Parklarda bekleyenlerim varken.