denizin ortasındayım
bir de güneş var
oda batıyor yanıbaşımda
iki saat önceydi martı geçeli
bugün kimse aramadı
bugün kimsenin aramadığı günlerden
o kadar çok ki
bugün demekle hiç kimseden söz etmiyorum
Üstelik renksiz
bir duvar aslında
aramız
gökkuşağı gibi yakın gibi uzak
aramızda sessiz
anlamadım anlamadığını
sevdiğinden aldığı
elinde kırmızı gülüyle ve gülüşüyle
utangaç dudaklı
koşuşturan bir kadın gibiydi sabah
ben yürürken
kimsesizim demez insan
ben yalnızım der
kimsesizlik aitsizliktir
oysa
yalnızlık iki kişiliktir
kendin ve kimsesizlik
yürürken hayaller kuruyorum
yol çok uzun ve zor yokuş yukarı
ya da
aşağı yukarı
belki de hayalperestim
önce bir şehir vardı
ikimize sandığım
geceleri ışıklarını söndürdüğüm
seni düşündüğümde
kaybolasın bende
arabalar çarpıyor son ışıklara
dağılıyor karanlık her yere
sarhoş yıldızlar yalpalıyor tek tek
geceye karışıyor sokaklar
bir eğreltiotunun iniltisi
kulağımı çelmeleyen
yağmurla konuşuyoruz
aramızda konuştuklarımız
camdan
ben içerde o dışarıda
pencerenin kenarında
sus diyor ıslanacaksın
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!