Nahçıvan'da bir gemi
özünü vurup dağlara,
Güvertesi sofra olup
salkım -salkım bulutlara.
Yağmur damar,kar dolar
eski oyuklarına,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




bir nahçıvanlı olarak ben de gurur duydum..
çok güzel özünden damlamış. yöresini töresini anlatmış.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta