Nâf İle Şiiri - Emre Gökdemir 3

Şimdi nefesimi duyuyorum
Bir kapı gıcırtısı bir an
Ters köşe oluyorum
Karaya oturmuş bir gemi
Yelkeni eflatun beyazı
Ve sen yine aklımdasın
Susturamıyorum içimdeki şu haylazı
Durgun bir deniz dalgalanmaya başlıyor
Sen araya girince tipi oluyor
Sakince yağan kar
Sen ne dehşetlisin böyle
Sözcükler kuduz bir köpek gibi
Seni düşününce çıldırıyorum
Çıldırmamak için sözcüklere sığınıyorum
Yazmak ölüme yaklaştırıyor yüreğimi
Yazmamak ruhuma saplanan bir iğne gibi
Sen bana dertten başka ne getirdin ki
Ama, sen en güzel amasın
Bence sen tek amasın
Beni ne kadar yıprattığının bir önemi yok
Çünkü sen varken de güzelsin yokken de
Sen zaten güzelsin ama hayalini,
Hayal bile edemezsin
Çünkü sen seni sevemezsin
Bazen üzülüyorum haline
Sen asla kendine aşık olamayacaksın
Ve dönüyorum kendime
Bahtımı kucaklıyorum
Yine oturdum bir köşeye
Öyle sayıklıyorum seni
Son bir sahne geliyor aklıma
Her zaman son diyorum
Ama bu kaçıncı şiir bilemiyorum
Sen bir nefes gibisin yaşama döndüren
Sen bir heves gibisin içimi ısıtan
Sen bir ses gibisin aşkı hatırlatan
Sen sen gibisin olduğun gibisin
Beni kuşatan senin aşkın değil aslında
Kendimi senin aşkına saran benim
Çünkü unutma
Seni sevmeyi seçen benim
Mahkum muyum seni sevmeye
Başkası sevilmeye değmez mi
O zaman tek cevap geliyor aklıma
Seni sevmeyi seçen bensem
Seni sevmeye mahkum olan yine benim
Tıpkı suda çürümeyi seçen bir gemi gibi