Muz Kabuğu Şiiri - Kasım Kobakçı

Kaldırım kenarı, muz kabuğu,
Anlatsana, aklımdan uçtun mu.
Gör bak hala aynı sahne, aynı devran.
O sakar, ben hiç düzelmedim inan.
Şaşkın sen, sen tarafından çekildiğinden beri,
Mosmordur diz kapaklarım,
Ceketim lekeli,
Paçalarım epey çamurlu,
Esprilerimin tadı, şu an damak zevkine uygun görülmedi.
Ne sen tuttun, ne ben tuttum.
Bu sirkin ortasında, yerle yeksan olmuşluğumuz var bizim.
Ne bende ciddiyet, ne sende denge.
İkimiz de şapşal, ikimiz de komedi.
En çok kıkırdadığımız, ortak sakarlığımız bu sanki.
Hey, tepesini attırdığım, şimdi unuttuğum, karikatür balonu.
Kaseti sarılmış, karışık video listem.
Bir sırıtıp, üç haykırdığım, şaka gibisin.
Laf gelişim, gömlek desenim.
Filmin en matrak anında, interneti kopmuş biri gibiyim.
Saçma halime, nanikler fırlatıyorum.
Sıradaki düşüş, benden sana hediye olsun,
Tutamazsın diye, kucağına bırakıp kaçıyorum..
Öğle vakti, gülmekten karnına kramp girmiş, biri gibiyim.
Akşamın inmesini gözlüyorum.
Ey turşu bidonum, bayat ekmeğim,
Kafama taktığım, huni şapkam.
Temelime, lego parçalarından kuleler diktim.
Kulelerim yamuk, katlarım eğri.
Pencerelerimi, neon pembeye boyadım varsay.
Düşmeni beklemiyorum artık.
Düşmeni istemiyorum, düşme artık.
Hani sana, trilyon asır, sakar olma demiştim anımsa.
Ördek sarısı, sirk çadırı kırmızısı,
Trilyon asra, bir beş yüz daha ekle e mi.
Sabrın dedesini çatlatacağım.
Tüm dedelerden, peşinen af diliyorum.
Babama göre, kafam kütmüş benim.
Kendi kütlüğümün, çapını ölçeceğim.
Her şey, mizah için.
Her şey, gırgır.
Elimde, soyunun tek numunesi olan bu gaf var.
Narkoz koklatmadan, öyle cin gibi, öyle şuuru açık.
Tezgah tepesinde, kırk bin parçaya ayırıyorum..
Kahkahaya, en çok ne kadar dayanır diye, gösterimi yavaş yavaş yapıyorum.
Her şey, mizah için,
Bu espriyi harcıyorum.