Kapıldım bir akıntıya istemeden..
Hiç zorlamadım kendimi aslında,
Kıyıdaki dalları tutmak için..
Yine uzatılan ellere ve yardım çağrılarına duyarsız kaldım..
Yardım elleri boş kalanlar, yine elleri gibi boş gözlerle bakıyorlardı bana..
Umutsuzluklarını ve kasvetlerini sezebiliyordum bakışlarından..
Ama bilmiyorlardı ki benim mutlu olduğumu..
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta