Mutluyum Şiiri - Şafak Karasungur

Sıvası bozuk duvarlar gibi çarpardı benzi atmış suratıma yalnızlık
Ellerim, bir zamanlar avuçlarına sığınan soğuk parmaklarım,
Onlar bile nasırlı artık
Zımparalanmamış kalbimi ovuşturarak ısıtmaya çalışmaktan
Sen gideli kaç gün oldu saymadım
Kaç gecemi terkedilmiş ülke sınırlarında harcadım?
Gamzelerimi saklayarak gülümsedim?
Bilmiyorum ,kaktüslerim kurudu
Ya gözlerim iyi birer bulut değil
Ya da gözyaşlarım fazla tuzlu.
Artık yağmur yağsa da
Yağmasa da
Açmıyor çiçeklerim.
Balkonum hep boş, bir küllüğüm bile yok
Hoş,
Artık hiç evde değilim.
Hiçbir zaman olamayacağım da.
Gözyaşlarım sulasa da başka ülkelerin çiçeklerini
Onlar bilmiyor ki akan kan mı gözyaşı mı
Kan kaybından ölmeden önce senin kollarında
Terk ettim sanmıştım tüm insaniyetimi
Hatta mevcudiyetimi.
Bir pasaport memuru idi bana hatırlatan varlığımı.
Mutluydum,
Yaz kış demeden soğuk sınırlarda yalnız başıma bekledim
Bambaşka insanlarla tanıştım bana hayran
Kaburgalarımı saydığımı bilmeyen
Veya vücudumda kaç ben olmadığını.
Onlar gamzelerim olduğunu bile bilmeden mutluyum sanıyor.
Muluyum.
Kendime söylediğim yalanların içinde
Kış uykusuna hazırlanan bir yılan gibi sürünüyorum belki de
Bilmiyorum insaniyetini kaybetmiş bir meczup muyum yoksa
Kurban edildikten sonra hala çırpınan bir zavallı mı?
Eriyorum,
Kan damlıyor şiirime.
Her kan görüşümde aklıma geliyor aynadaki kanlı şiirim, yanıma koşan celladım
Cam kırıkları taşıyorum oyuncaklarımda o lanetli günden kalan.
Unutmak için koşuyorum kara sınırlarına
Uzak veya yakın
Sen beni göremezsin
Mutluyum.
Her söz bir niyettir.
Mutluyum.