Mutluluğun da zekâtı verilmez mi be usta?
Bir yarayı saracak sargı bezi kadar ince
Mutlu biri zekâtını verse ya şu faniye
Tabutunu en önde ben taşısam ölünce
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Güzel fikir neden olmasın ustam mutlu olan biraz mutluluğundan verse kimse mutsuz kalmaz ozaman böyle harika fikir sahibine hayranlığımı belirtmek isterim teprikler++
Yüreğinize sağlık şairimiz güzel bir şiir okuttunuz
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta