Mütevazı Davran Şiiri - Menderes Dağlaroğlu

Sana verdiğim senetli borç değildi,
Son günlerde gülüm, çok verdik ara.
Aşksızlıktan boynum bir karış eğildi,
Zavallı gönlüm de oluştu bir yara.

Dayanamadım, gönlümde ki baskıya,
Sırtımda şu heybe, elimde kumbara.
Olmayan aklımı aldım ilelebet askıya,
Geceden düştüm senin için yollara.

Yorulunca biraz uyudum parkta,
Susayınca su içtim ben kanaldan.
Biraz döndüm şu lunaparktaki çarkta,
Acıkınca yemek yedim lokantadan.

Aştım yüksek dağları bin bir zahmetle,
Çamuralara düşe kalka geldim sana.
Ne olur tatlım, anma beni rahmetle,
Bir “hoş geldin” bile demek yok mu bana?

Aşkından eriyip gittim yana yana,
Kalbim çok acıyor, bu bağrım yanıyor.
Çıkar sen bu işten güzelim bir mana,
Zavallı gönlüm seni eşi sanıyor.

Devam etme artık bir kız gibi naza,
Gel de gir şu benim gariban kola.
Başıma gelmeden talihsiz bir kaza,
Artık kollarını boynuma dola.

Sana yalvarmaktan dilim kurudu bak,
Al beni kırmızı cilalı hanına.
Mütevazı davran, şu ateşi bir yak,
Sabaha dek yatır beni yanına.

Sen benziyorsun çok iyi bir kadına,
Bir sen öp kupkuru yanağımdan beni.
Bir de ben öpeyim dudağından seni,
Varalım beraber hayatın tadına.