Gün batımında olunca akşamlar
Yaralarım azar kanar yüreğim
Titreyen tenim ürperir durmadan
Çekilir san ki damarlarımda ki kanım
Üşüyorum güneş olsa da sıcaklığında
Bırakmıştım kalemi
Taa yıllar önceden
Zincirine kilit vurmuştum
Gönül pencereme
Kapalı kalsın diye.
Yazmıyor çoktan beri kalemler kağıda
Ezile,ezile düşüncelerim dağıldı
Dertlerki sormayın bicare kıldı beni
Varmıyor elim kalemlere ki,yazayım yine
Sarpa sardı benliğimdeki düşünceler
Zaman yetmiyor
Hayatı yaşamaya
Bir birlerini kovalayıp duruyor
Geceler ve gündüzler
Nedir kastı bilmem
Yaşayanlara
Uçtum,uçtum kollarımın
Elerimin uzandıgı yerlere kadar
Acılar gördüm,çileler çektim
Tufanlarla,tipilerle,çıglarla boğuştum
İstemedi ğönlüm sızladı durdu
Yüreğim hep çaresizliklerden....
Ellerindi merhem oluyordu yaralarıma
Dokunduğun zaman sıcaklığı ile
Ellerindi huzur ortamlarını benim
Benim gönlüme işleyen dokunuşları ile
Ellerindi beni geleceğe bağlayan
Dinlersen akşamın sessizliğini
Ruhundaki fırtınalara dur diyerek
Huzur bahçesi gibi sahil oturmaları
Ruhundaki fırtınalara dur diye bilirsen
Akşamın karanlığı farklı mıdır ufuklardan
Git buralardan git
Ta uzaklara,ta uzaklara
Nerelerde oldugun belli
Olmayacak,noktalara
Git ki,git ki
Yüregimin umudu bitsin
Düşlerden uyandım san ki
Kabuslu geceleri yırtarak
Korkum yüreğimde değil ki benim
Kaygılarım hayal dünyam için
Demir atılmış liman gibi san ki
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!