Tut kolumdan götür beni
Uzak eller diyarına
Belki mesut olur günler
Yaşam denen can mücadelesinde
Tut kolundan savur beni
Giden günler topraga düşer
Kendinedir faydası bize yok
Düşürdüğü candır,beden dir
Tükenir kendince ömür günleri
16.02.2005 Muratlı
Renk aradım o yarin gözlerinde
Bahtım gibi kapkara olmasın dedim
Korkuyordum karanlıkların çatal yüreğinden
Siyah renk san ki çarmıha geriliş ti bana
Renk aradım o yarin gözlerinde
Düşündüm durdum,hayatı
Kendi pencerem den
Günlerinden bir gün değil
Nefes aldığım her dem
Nasıl gülünür,nasıl ağlanır
Ellerim nasırlı
Okşadıgım zamanlar
Yanaklarımı actıyor.
Gözlerim karanlık
Açık kalmıyor kirpikler.
Güneş battı işte akşam
Çöktü karanlık olanca gücü ile
Ortaya ve yüregime
Yüregim de ki karanlık
Percinleşmiş oldu
Ta sonradan gelecek sabaha kadar
Dertler başa,dertler başa
Kör olan dertler başa
Vursa kendi kendini taştan taşa
Başa gelmeden ulaşa taşa
Dertler banadır dertler bana
Dayanamam ayakta, kalamam,yıkılırım,yıkıyorsun
Ezilmem mi bu agırlık altında,beni kim sanıyorsun
Bir garib kul işte,ne istedigini biliyorsun
Bu alemde bir ben mi kaldım,azametle üstüme geliyorsun
Taş'ın zaten beynim oldu,taşa döndüm her zaman
Bir yudum su hayatta can ise
Bir yudum sevgi hayatta kandır
Su ve kan hayat kaynagıdır
Olmaz ise can,neye yarar kan.
06.01.2005 Yıldıztepe
Zalimden medet ummak
Yokuşta merkebi ters sürmeye benzer
Zulümden düzen kurmak
Okyanus da saman çöpünden gemi ile
Seyahat etmeye benzer.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!