Mustafa Emmi Şiiri - Muhayyel Gizliay

Yalnız başına bir köy evinde,
Güğümü sobasının üstünde,
Kaynar durur.
Her daim çayı da hazırdır,
Mustafa emminin.
&
Bilge birisiydi,
Kader onu da yalnızlığa sürüklemiş.
Eski hikayeleri dillerdeydi,
Gençliği pek yaman geçmiş.
Şimdilerde eski bir köy evinde,
Bir başına yaşar durur.
Yaşı da öyle çok geçmiş değil.
&
Sormuş bulunduk,
Neden yaptın bunu kendine diye.
At izi it izine karıştı dedi.
Hiçbir şeyden vazgeçmedim.
Ama vazgeçmiş görünmek,
Şu an daha iyi dedi.
&
Eller kınar dedim emmi,
Kınamaz mı?
Hadi yabancıyı umursama,
Gözler eskileri aramaz mı?
Kendi kendini nasıl ikna ettin?
Şu ahvaline hiç merak olmaz mı?
&
Karlı dağda konuşmak,
Sesin yüksekse çığ getirir dedi.
Hikaye bitti,
Kapı kilitlendi,
Mustafa emmi her zaman,
Her şeyin vaktini bekledi.