Müşkül Şiiri - Selahattin Koca

Gecemi aydınlat ay ışığı,
Bana yol göster, kafam karmakarışık.
Yokluğun zehir, damarlarımda dolaşır;
Elimde bozuk fenerle ona nasıl ulaşırım?
​
Bir yanım "vazgeç" diyor, bir yanım "diren",
Yordu beni içinde bulunduğum labirent.
Buradan sağ çıkabilmek marifet;
Maalesef aşkın tüm sınavlarına talibim.
​
Ondan gelen başüstüne, armağanı...
Kül tablam doldu, sigaralar zorla yandı.
Ciğerlerim bulut olsa kül yağardı;
Sen de bu müşkül halime gülme artık.
​
Dedim ki: "Bir bildiği vardır, dayan gönül,"
Gariptir ilk sınavım Necid Çölü.
Aramamıştı bu kadar Mecnun, Leyla'sını;
Bulduğunda tanımamıştı, aşkı takvasıdır.
​
"Ol" deyince olduran, bana bir yol buldur artık,
Günahım boyumu aştı, bozuldu tartım.
Dengesiyken ruhumun aşkı bana haram mı?
Yola çıktığımda temizdim de çamura bulandım.
​
Ulaşamadıkça sövdüm kaderin böylesine,
Çırpındıkça daha da vurur dert sillesini
Hep imtihan dünyası, isterim kolaylık vermesini;
Sağ salim varmak için yârin gölgesine.