Musa Menekşe Şiirleri - Şair Musa Menekşe

ÇANAKKALE’Yİ DÜŞÜNÜYORUM


Çanakkale’yi düşünüyorum
Gözlerimde yaş içimde buruk bir acı
Kanlı gömlekleri şahadetsiz düşen başları

Onu bu yoldan döndür
Yarabbi;
Sen onu döndür.
Ayı benimle yaşat
Beni A’yla öldür...

Yalan, dillerde gebe olmuş kahpelik diz boyu
Eziliyor ayakaltında verdiğin bütün yeminler
O sözlerin yok, o sarılmalar kopkoyu
Seni hangi söz aklar şimdi, hangi gidiş temizler...

Seni, bir bayram sabahı eylülünde sevdiğimde

Bu sabah ölümü ilk kez ensemde hissettim
Defalarca kan tükürdüm avucuma
Güneş geçmişken taşlara ben üşüdüm
Bu sabah ölümü öylesine yakından düşündüm

Bir gölge gibi takip etti peşimden

Uyumak istiyorum
Kafamın içindekileri bir kenara itip
Oysa yapışmış yakama düşünceler
Diretiyorlar gözlerimi yummamam için
Ne yapsam boş
Ne söylesem faydasız

Yine dudaklarımda bir yalnızlık ıslığı
Ve gözlerime çekilmiş yersiz damlalar
Yürüyorum bıçak sırtı ağzında hayatın
Benim şiirlerim hep böyle bir ana rastlar

Musa MENEKŞE

Beşyüz yetmişbirde doğdu
Beni İsrail oğluydu
Cebrail kundağa koydu
Adı güzel Muhammed’i

Ey aşk:
Nedir senden bu çektiğim?
Ne dir bu umarsızca üzerime yürüyüşün?
Kapıyı vurmadan, gece demeden
Ben, her cümlemi üç noktada öldürmüşken
Söker mi bana hiç senin beyliğin?

böyle suskun durduğuma bakmayın
hele bir güneş batsın
gökyüzü gözlerine çalsın
uyansın anılarım
siz beni o zaman görün.

BİR ADAM TANIDIM


Kar yağıyor şehre
Bir adam var
Soğuk şubat akşamının yorgun penceresinde