Mus’ab bin Umeyr Şiiri - Afşin Dualı

"Mekke sokakları onun kokusuyla sarhoş olurdu...
En pahalı kumaşlar, en güzel kokular onundu.
Ama o nuru bulunca her şeyi bıraktı.
Habeşistan çöllerinde, Medine evlerinde sadece İslam'ı anlattı.
Uhud günü geldiğinde sancağı en sıkı o tuttu...
Sağ kolu gitti, soluna aldı; sol kolu gitti, göğsüne bastırdı!
Efendimiz başında ağlarken buyurdu:
'Müminlerden öyle adamlar vardır ki, Allah’a verdikleri söze sadık kaldılar...'"

İpekli kaftanları bıraktı bir kenara,
Gönlünü kaptırmıştı o nurlu bir yara.
Medine yollarına düştü nuruyla adım,
İslam’ın ilk müjdesi, her an senin adın.
Uhud’da bir aslandı, sancağı düşürmedi,
Canını verdi ama aşkından dönmedi.
Resul’ün benzeriydi o nurlu siması,
Sensin bu ümmetin en yanık duası.

Ey Mus’ab bin Umeyr! Uhud’un gülü,
Sadakat bahçesinin en dertli bülbülü.
"Müminlerden adamlar" müjdesi senin,
Nura gark oldu sanki o yorgun tenin.
Ya Mus’ab! Ya Muallim-i Hayr!
Sana selam olsun, ey gönlü nayer!

Kolları kopsa bile bırakmadı nuru,
Sancağı göğsünde tuttu, sarsılmaz gururu.
Şehadet şerbetini içerken o meydanda,
Adı yazıldı sanki her bir canda.
Bir hırka yetti sadece üstünü örtmeye,
Geldiler melekler seni cennete götürmeye.
Mekke’nin güzeliydi, Uhud’un nuru oldu,
Resul’ün gözyaşıyla cennet bağına doldu.
​
Hiç arkasına bakmadı, hep öne koştu!
İslam'ın sancağıyla yüreği coştu!
İman abidesi, vefanın en ak hali,
Ümmetin kalbinde senin eşsiz misali!

Sancağı bırakmayan, nurun öğretmeni...
Mus’ab bin Umeyr...
Radıyallahu anh...