Görüntüler perde-perde “sen” geçerken gözümden,
Şu gönlümü yerden yere vurma gülüm ne olur.
Ruhum huzur semasında sevdan ile uçarken,
Pusulamı, rotamı sorma gülüm ne olur…
Ben sevenim, yüzün değil, gözün değil yüreğin,
Seni saçlarına esen rüzgardan,
Senin için çiçek açan dallardan,
Hele ki kem gözle bakan kullardan,
Kıskanırsam kızar mısın sevdiğim?
İki satır yazıp şiir derlesem,
Avuçlarımda kalan sıcaklığından mı ne,
Senden ayrı olsam da ellerim üşümüyor.
Güllerim yine gonca, yine pembe açtı da,
Sen yoksun diye midir, öyle koku vermiyor…
Baharlar yine bahar, yaz yine öyle sıcak,
Kalbimde var ise sevgi ışığı,
Neyleyim soframda gümüş kaşığı,
Boş ver unut gitsin aşkı, aşığı,
Dost diye bildiğim dostum kal yeter…
Hüzün, acı, keder hepsi bahane,
Bu gün üç kasım günlerden
Saat gece yarısını geçti yine
Küskün sevda çiçeğim uyuyor musun?
Ben yine şiirler yazıyorum sana
Ve okuyorum yüreğimin avazıyla
Rüyalarında duyuyor musun?
Neyine de deli gönül neyine,
Gidemedin nazlı yarin suyuna,
Kıran gelsin dede miras huyuna,
Bana yad elleri mekan tutturdun...
Felek neden bana zulmün bitmiyor,
Önce hangi seni sevdimdi ben,
Hangi renk güzel duruyordu üzerinde,
Hangi fettan bakışına yandımdı,
Seni de kendim gibi vefakâr sandımdı.
Hangi şarkıyı duyduğumda sen gelmiştin aklıma,
Ve hangi hınzır duygu girmişti kanıma…
Yağmur yağıyor İstanbul’da,
Kalemim ıslanıyor, hasretin düşüyor kâğıda,
Kelimelerim sırılsıklam oluyor aşkınla,
Seni düşünürken efsunlu gülüşünle
Nokta koyamıyorum hiçbir satıra.
Ne ilk nefesten beri yaşadıklarım
Karanlıkta göz kırpsan, bilirim gülümsedin
Yüreğimle duyarım yüreğinin sesini.
Alnımda çizgilere benzer uzun çizgiler
Anlarım ben yine de devrin zamanesini...
Okudum yazamadım, kalem tutmadı elim
Ben yıllardır,sevgi ve dostluğa yüreğini hizmetkar etmiş,bu uğurda tüm maddi ve manevi değerleri elinin tersi ile bir kenara itmiş bir insanım.
Kadere elbetteki bir çoğunuz gibi ben de inanırım.ama bazı olaylar maalesef kaderimizin değil de,dost bildiklerimizin oyunu olunca,insanın yüreği bir başka acıyor...
İlk eşimi 14 günlük evli olduğumuz sırada,elim bir trafik kazasında kaybettim.Bu benim kaderimdi.kimseyi suçlamadım kendimden başka.yıllarca onun yası ile yaşadım.
Derken bir gün rahmetli babamın da zoru ile yeniden evlendim.içimdeki sevgi perisi ilk eşimle beraber ölmüştü.ama sadece mantık evliliği de olsa böyle bir beraberliğe evet dedim.Bu kader değildi elbette,benim tercihimdi.gene de uyumlu bir beraberlik sonucu bu evlilikten dört çocuğum oldu.
İki tane kız evladımı kaybettim.biri kız biri oğlan ikisi de hayatta hala.bu da kederimdi.buna da boyun eğdim.isyan etmedim...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!