Muradına Erdinmi Şiiri - Sadık Kocabaş

Muradına Erdin mi
Ata yurdun idi baba ocağın,
Dedin: "Bura dar, şehirli olacağım,"
Orada huzur, mutluluk bulacağım,
De hadi vefasız, muradına erdin mi?

Şehrin ekmeği kayış, tuzu da bozuk,
Geçen gençliğine, ömrüne yazık,
Yedin mi elinden gizli bir kazık?
De hele hayırsız, muradına erdin mi?

Köyde çamur derdin, şehirde pislik,
Yüreğine çökmüş bir koca islik,
Böyle mi olacaktı arzuyla beslik?
De hele dertliğim, muradına erdin mi?

Aşın tadı ağulu, insanı başka,
Yer kalmamış orada vefaya, aşka,
Dedin mi sonunda: "Ah, gitmesem keşke"?
De hele arsızım, muradına erdin mi?

Konuk ağırlamaz, ikramı bilmez,
Ağlasan orada bir kimse gülmez,
Bu kara leke de alından silmez,
De hele insafsız, muradına erdin mi?

Köyün ayranına ekşi demiştin,
Gidip de orada zehir yemiştin,
Pişmanlık hırkasını geç mi giymiştin?
De hele dilsizim, muradına erdin mi?

Yavuklun beklerken yolların bitti,
Sevdanın ateşi gurbette yitti,
Hani o hayaller nereye gitti?
De hele kaçağım, muradına erdin mi?

Ocakzade soyu, yoldan azarsın,
Kendi mezarını kendin kazarsın,
Kalemsiz Şair’i böyle yazarsın,
De hele zalimim, muradına erdin mi?