MÜNKİRLER, MÜNAFIKLAR
Kalubeladan beri, iblisten gelir soyu,
İnsan görünümünde, bozuk ahlakı, huyu,
Namuslu insanlara, eşer çıkmaz kör kuyu,
Münafıklar, mümine, her devir kan kusturdu,
Kan kusmak ne kelime, dara çekip astırttı.
Münkirler pak ülkeyi görün ne hale soktu.
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta