Münacat Şiiri - Bekir Erçalışkan

Ey Rahmânü’r-Rahîm! Ben ki... Acze düşmüş bir beşerim;
Mâl-ü servet-i dünyâda; zevk ü sefâda... Gözlerim.
Şan ü şöhret peşinde koşmaktan, unuttum rububiyetini;
Zâr eylerim! Elim varmaz çalmaya... Dergâh-ı uluhiyetini.

Zerre-i nâçîze tamah edip; değiştim... Niam-ı Cenneti;
Kibr-ü gurura düştüm, sandım mülk-ü hâkimiyeti;
Terk-i salâh edip seçtim, nefsin rehavetini;
Zâr eylerim! Yüzüm yok istemeye... Senden sehavetini.

Hakîkatini ihlâl, tarîkatini ihmâl edip; i'râz eyledim;
Hâb-ı gaflete düçâr olup, ömr-ü hayâtımı zâyieyledim.
Bîgâne inkâr ettim, sonsuz lütf u inâyetini;
Zâr eylerim! Dilim yok istemeye... Senin merhametini.

Hâb-ı gafletten uyandım; mazhar oldum inâyetine;
Ey Aliyyü'l-Âlâ! Düçâr oldum... Sonsuz aşk-ı ilâhîne.
Benliğimi râm eyledim! Gördüm yüce... Kudretini;
Zâr eylerim! İstemeye mecalim yok... Senin mağfiretini.