Münâcât
Önsöz
İnsanoğlu bu dünyaya gelir, sevinir; büyür, üzülür; dost edinir, düşer, kalkar, kaybeder…
Bir gün bakar ki bütün bağlar, bütün sevgiler, bütün hayaller bir yere kadar…
Ne ana kalır, ne baba; ne evlat kalır, ne eş; ne dost kalır, ne kardeş…
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.



