Bugün giderken kimsesiz yalnız yollara.
Ardıma gelmesin gelmesin kimse mümkünse.
Bir kemiğin ardından saatlerce yol giden.
İtler, piçler bile gülecek kimsesizliğimize.
Yalandan dolandan tükendim bittim.
Boşuna tükendi, geçti yıllarım.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta