Mumdan Kelimeler / Gelecekten Davetiye

Galata köprüsünde
Elimde bir kitap
Ay ışığında okuyorum seni
Kainatın büyülü bir hikayesini

Bir mum alevi gibi
Titriyor kelimelerin
Karanlığın gözünde
Sonsuzluğun Alfabesi

İçimde çıra gibi yanıyor
Gizemli cümlelerin
Anlamına
Paragraf paragraf eriyor
Sana hayran düşüncelerim

Her biri birbirinden güzel
Uçuşan sayfaların
Sahipsiz Kalbime
Tek tek mührünü vuruyor

Gönlüm her bir sayfanın altına
Aşkının imzasını atıyor
Karanlıkta parlayan
Her bir imgen
Zihnimin bir köşesini aydınlatıyor

Harf harf dolanıyorum varlığına
Ruhum Ruhuna
Sonsuz bir sadakatle bağlanıyor
Boğazın akıntısında bir yakamoz
Ay Gözlerin gibi
Kitabının kapağanı
Işıl ışıl süslüyor

Senle sus pus olmuş
Kentin uğultusunda
Martılar
Çığlık çığlığa
Her bir satırına
Her bir mısrana
Şiir gibi endamına
Destan gibi varlığına
Serenat serenat
İlan-ı Aşk ediyor...

💖🌈❄

11.01.2026

Kalbinot : Yıl 1999 ya da 2000, 98 bile olabilir belki, Memocan ilk profesyonel fotoğraf makinesini almış, üniversiteden çıkmış ( ikinci öğretim) şehri turluyoruz, biraz rüzgarlı bir hava, kışın ortası ve oldukça soğuk, ama nasıl güzel de bir dolunay var, hava bemberrak, Galata Köprüsüne geldiğimizde çantamdan bir kitabı elime aldım ve hadi çek dedim Memo, harbiden de kitap Ay ışığında mum gibi titreyen kelimelerle okunuyordu, ve gerçekten de o an martılar, Ay ışığı, yakamoz ve kelimeler dışında bütün kainat susmuştu. Bugüne kadar bu anı hiçbir kimseye atıflamadım. Demek ki o Ay Işığı, Yakamoz, Martılar ve Kelimeler, bunca yıl sessizce, Peri Kızının zihnimin o göğünü aydınlatmasını beklemiş, bu kurgulanmış bir şiir değil, gelecekten geçmişe uzanan bir davetiye, ve geçmiş o davete o gün bir mektup yazmış, boğazın silüetine kazınan, şairin şu an kaleme aldığı... Uzun lafın kısası şiirdeki dekor gerçekten birebir yaşandı ve yaklaşık 30 yıl sonra gönlümün bir sahnesi oldu...

💖🌈❄