Mum Misali Şiiri - Hasret Toprak

Mum misali yanıyorum gecenin koynunda,
Ama alevim sadece sana dönük…
Her eriyen damlamda adını fısıldıyorum,
Her duman, gözlerindeki boşluğu sarıyor.
Ben seni sevdim belki
Herkesin gözüne ağır gelebilecek kadar.
Dizlerim titrediğinde,
Sakladım.
Kalbim çarpınca,
Sokaklara bıraktım sadece fısıltımı.
Sen gittin, ama ben hâlâ burada,
Bir köşede yanarken, seni bekliyorum.
Her sigara, her gece, her şarkı
Adını içimde taşıyor.
Mum misali eriyorum…
Ama dimdik duruyorum,
Çünkü sevgi dediğin sadece hafif bir his değil,
O, yanarken bile sahiplenmekmiş.
Bir gün bakarsın gökyüzüne,
O karanlık benim içimdeki yangın,
Senin adınla beslenen…
Her yıldız, her ay ışığı
Bir parça bana seni hatırlatıyor.
Belki kimse anlamaz bu hali,
Belki şehir bile duymaz sessiz çığlıklarımı.
Ama bil ki ben,
Sana dair her hatırayı
Adım adım eritirken,
Aynı anda kalbimde saklıyorum.
Seninle geçen anlar
Düşlerime kadar geliyor,
Her nefeste yeniden yanıyorum.
Ve işte o yüzden diyorum:
Mum misali, ama sevgiyle…
Sana kavuşmasam da,
Senin adınla yanmak bile
Hayatın en güzel cezası benim için.
Ve bil ki
Ben erirken bile
Sana dair dimdik duruyorum.
Çünkü gerçek aşk,
Yanarken bile vazgeçmemekmiş.