Yer yüzünde doğan her şey bir şiirin esamesi gibi. Yazılan her yazı doğan her çocuk açan her çiçek ve geçen her mevsim. Mukaddes zaman sonsuzluğunun her köşesine sanki bir şiir saklamış gibi. Sonsuzluk kendi içinde her şeye bir döngü kurmuş her şeye bir vakit biçmiş sanki. Bu kadercilik mi yoksa kaçınılmaz senaryolar için bir kurtuluş fırsatı mı. Bir ömür cevaplar için yeter mi ya da ben cevaplar için yeterli miyim. Faniliğim kutsallık biçtiğim şiirlerde yaşayacak kadar kudretli mi? Sorular ve sorular. Zihnimde bir türlü bitmeyen sorular. Bir şiir olup her şeye cevap vermek bir hikaye olup ömürlere sığmak. Aslında anlatacağım neler var ben de pek bilmiyorum. Her şey bugüne getiren şeyleri kendi ellerimizle inşa edip yine biz yıkmadık mı? Yıkımın torunları olan insanlık, yıldız tozlarından bu yana sürdürmüyor mu geleneğini?
Sanatın ve şairane tavırların yaratıcısı evren. Bize sunduğu her yıkım şairine kişiliğinden bir hediye. Bazen unutmamalıyız ki yaşadığımız her facia bize yalnızca yıkım getirmiyor. Yeterince geçen zaman sadece olağanüstü olanı sıradan değil sıradanlığı bile eşsiz kılabiliyor. Bundandır zamana biçtiğimiz o mukaddeslik. Zaman gösterir bize
bir kıvılcımın nasıl aleve dönüştüğünü
Bir alevin nasıl küllerde söndüğünü
Bir külün nasıl kuşlar doğurduğunu
Bilemeyiz ki zamanın hangi noktasındayız
Demedim mi peki zamanında
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta