Muhataabını arayan şiir Şiiri - Kemal Tekir

Muhatabını arayan şiir

Kibirli, mağrur, edalı,
Burnu gökte, sözü yaralı.
İmalı sisli dili bakışları,
Yakar âlemi,kıvılcımları

Bencil, açgözlü, doyumsuz,
Arsızlıkta sınır tanımaz.
Zaman yük olmuş omzuna,
Aklın puslu, yönün şaşmış.

Çok konuşur, kırar potlar,
Her adımı kırık aynada.
Dediği çıkmayınca bir gün,
Öfke yayılı dört bir yana.

Söz başka, eylem bambaşka,
Aynı çizgi yok arada.
“Ben bilirim” diyen sesin,
Çocuklaşır inatlarda.

Sanırsın dünya diz çöker,
İnsanlık boyun eğer.
Oysa çağ değişti artık,
İnsanlar kula kuluğa hayır der.

Geçti artık o eski pazar,
Uyandı bak bütün diyar.
Hilelerin soldu bir bir,
Görüyor herkes maskeni.

Boş hayallere kapılma,
Gölgelerle avunma.
Sallanıyor tahtın artık,
Zemin kayar ayak altından.

Ne ararsın uzak diyarda,
Kadim, yorgun topraklarda?
Gözün hâlâ ateş saçar,
Yer altının karanlığına.

Söyle şimdi açıkça söyle,
Temiz mi tarihin böyle?
Kim düşürdü ateşten göğü,
Hiroşima, Nagasaki’ye?

Karşıysan eğer bu zulme,
Neden susmaz kendi elin?
Adalet tek taraflıysa,
Hangi vicdan taşır seni?

Orman değil burası artık,
Dünya uyanık, canlı.
Eski hesap tutmaz bugün,
Aklın varsa gör gerçeği.

Bırak artık gösterişi,
Kır gururun zincirini.
Yol yakınken dön geriye,
Aklı seç, barışı seç sende.

Sanma yalnız sensin güçlü,
Zaman değişir, denge kurulur.
Dünya döner sessizce,
Yeni sesler yükselir.

Vazgeç artık o sevdadan,
Kirli, haksız savaşlardan.
Tek çıkış var karanlıktan:
Onurlu bir barış, inan.

Kemal Tekir
Halkın, hakkın sesi