Ey hayat!
Evrenin dengesine inat
Bırakıp gitmiyorum.
Zıtlığın dengesine karışıyorum.
Ölümde yaşamak gibi.
Biraz yeryüzü sonra toprağın sonsuz sözü.
Şiir,
Bir sevdanın soluklanışıdır...
Dalgaların köpük köpük kabarması
Kıyıya koynunda birikenleri haykırmasıdır.
Sevgilinin üstündeki bulutların
Maviyle ve güneşle karılmasıdır.
Zindan yarısı ellerin
Ne tutarsın ay karanlığında
Ne de bırakırsın
Tohumların tufanında.
Savaşımın tanıkları düşlerimse
Düşlerimde kendimi kilitlemişsem
Yaşam serüvendi nasıl olsa
İlk nefesten uçurtma sevinçlerine
İlk sözcükten,
Baharın türkülerini muştulayan kardelenlere.
Yaşam göçtü nasıl olsa
Toprakların çağlarından
İlle de sevmelerin dursun yollarımda
Yalın,çıplak ellerimde.
Varsa kanımda ölümün soğukluğu
Yılan kıvrımları
Kol geziyorsa her dem soluğumda
Uzat ellerini göğsüme
Ömrümüzün kıyılarına vurmuş
Son dalgalar bu
Son fırtına
Dalgaların sürüklediği
Son gemi bu.
Duyar mısın içimize oturan sancıları.
Geceden dönüp gelen şafağın efkarındasın
Suskunluğum uçurum olmuş dipsiz kuyulardasın.
Arşta sakladığım sonsuz hayal,
Olmaz olsun sevdan yarını olmayan şarkılardasın.
Nerde kaybettiysen aşkı,git orada bul
Tükenmiş bir ömrü tazeleyen
Hem denizden çocuk
Hem de dolunaydan uzak bakışlarını
Aşktan sayıyorum.
Dolunay kaç kez girip çıktı gözlerinden
Kaç kere dipsiz kuyulardan çıkardı bu çocuk çığlıklarını
Ölümler,sessiz gelir
Tanyerini beklediğin bir şafak
Issız,vakitsiz çöker gözlerine
Bir tebessümü,bir çığlığı bekletmeden
Uçurumlar örer dört mevsimden ömrüne.
Ölümler,ansızın gelir
Seni seviyorum demek;
Senle başlayandır,
Aşkın yalın halidir.
Evrene sığmayacak kadar
Boşluk bırakmaktır,
Diğerden gelip sen olmayanlara
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!