Kimseler duymuyor,
__hiç kimseler görmüyor.
Susuşmuş rezil diller
__yâre haber vermiyor
Anne merhameti ki zindanımda esriyor.
Kimseler anlamıyor, günler zehir açıyor.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu güzel şiirine ilk 10 puan benden
Selam ve sevgilerimle
Seyfeddin Karahocagil
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta