Akşamüzeri vardım Karabağ Parkı’na,
Alelade bir park değildi vardığım yer,
İçimde geçen yolların son durağıydı sanki.
Ulaşmak için dik yokuşları aşmak,
Ey rüzgar! duy sesimi
Ulaştır ona onu çok sevdiğimi
Yıldızlar aydınlatın geceyi
Baksın size sevdiğim
Söyleyin ona onu çok sevdiğimi
On iki bin yıllık zamanı süzmek,
Yokuşlara vuran yorgun gözlerle...
Zeynel Bey Türbesi’ne varıp,
Taşa ilmek ilmek işlenmiş o derin izleri okumak.
İnsanın fani oluşuna inat, Ölümsüzlüğe
tutunma çabasını,
Neydi beklenen
Sahi neydi özlem duyulan
Yalnızlıklar sarmış her yanı
Zulümleriyle zalimler ve acılar
Hasret sarmış her yanı
Babasız ve annesiz çocuklar
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!