Muhammed Gacar Şiirleri - Şair Muhammed ...

Ne vardı bırakıp gittin ellere
Acımadan vurdun yerden yerlere
Barışmam artık üzdün bir kere
Bir kere sevip de canım mı dedin?

Yalan sözlerle aldattın beni

Buraya başka duygular içinde gelmek isterdim. Geldiğimde elini tutmak, seni seviyorum demek isterdim. Ama artık mümkün değil bunları yapmam. Artık seni sadece uzaktan seyredebileceğim ve uzaktan seveceğim. Ömrümün sonuna dek uzaklarda olacağım. Belki senin bir adım arkanda olacağım ama boyu kısa bir çocuğun ağacın dalındaki meyveye uzanamaması gibi elimi uzattığımda sana ulaşamayacağım. Ve yine çocuklar gibi oturup ağlayacağım. Aslında burada olmak beni o kadar üzüyor ki anlatamam. Sırf seni mutlu görmek, seni tebrik etmek için geldim. İnşallah bundan sonra da hep böyle mutlu kalırsın. Allah bir yastıkta kocatsın…

Seni her anışımda beni arardın. Saatlerce dertleşirdik. Gecelerin yalnızlığını, yıldızların sessizliğini bozardık. Gönül kapılarını sonuna kadar açar, en derin, en kuytu köşelerini el ele gezerdik. Saygı denizinin en derinliklerinde o muhteşem hayal dünyasını beraber yaşardık. Duyguların yağmur olup yağdığı gecelerde iliklerimize kadar ıslanıp, o en tatlı yağmur damlalarıyla üşür, beraber ısınırdık. İsteklerimizin el ele tutuşup, her güzelliği yakaladığı anda elini çekiverdin benden. İlk önce kendime gelemedim. İçimde bin bir acı bin bir feryat vardı. Şimdi anlıyorum, ölmüşüm ben. Beni yaşarken öldürmüşsün. Hayattayken ateşler içine atmışsın. Saadetler içindeyken, mesut iken şimdi acılar içindeyim. Eriyorum, bitiyorum. Hiçbir şeye bir anlam veremiyorum. Bir zamanlar beni yanından ayırmazken şimdi köşe bucak kaçıyorsun. Derinden bakınca gözlerine, başını çeviriyorsun. Elini tutacakken elini çekiyorsun. Ben bunun adını koyamadım. Sen ne dersen de. Bu kadar güzellikten sonra, o mutlu hayal dünyamıza girecekken uzaklaştın benden. Duygularım o kadar karışık ki bazen yağmur, bazen dolu bazen kar gibi yağıyor. Bazen de kor olup dünyamı yakıyor, yıkıyor, yerle bir ediyor! ! !
Alevler içindeyim kaçış yerim yok. Tüm hayallerim suya düştü. Gönül bahçemde güller soldu. Biçare gönlüm şimdi sadece bekliyor, ümitsizce bekliyor…

Kurumuş yaprağa çevirme gönlümü
Bırakma ellerimi tattırma ölümü
Her zaman gül bana unuttur zulümü
Seni vermem, vermem kimseye aşkımın gülünü

İçim yanıyor seni her andığımda
Sen varsın hayatımın her anında
Gönlümün içinde, her hatıramda
Sen varsın silemem ne olur anla

Dinlerken ağladığım her şarkıda

Bugün benim için çok önemli bir gün. Hayatımda bir ilki daha yaşayacağım. Acı ve hüznün, sevgi ve heyecanla karıştığı bir gün bugün. Çünkü ilk kez ona seni seviyorum diyeceğim.

Güzel giysiler giyip, güzel kokular sürüp, güzel bir demet çiçekle ona gideceğim ve seni seviyorum diyeceğim. Ama o beni duyamayacak. Duysa bile cevap veremeyecek. Bu yüzden içimde geç kalmışlığın pişmanlığı ve dilimde ‘’keşke’’ ile başlayan cümleler var. Neden hep bugünü bekledim bilmiyorum. Ona neden daha önce seni seviyorum demedim bilmiyorum.
Belki de o da bugünü beklemiştir. Belki de şu anda mezarında yatıyor olmasa bana seni seviyorum diyecekti. Galiba ikimizde geç kaldık.

Hep daha sonraya ertelenen umutlar ve sevgiler şimdi bir ateş gibi karşıma çıkıyor. Hayatım duman altı oldu içimin yangınından. Pişmanlıklar ve ‘’keşke’’ ile başlayan cümleler artıyor. Ama bunların nafile olduğunu biliyor gönlüm ve asıl bu yüzden yanıyor içim...